Początek ...

       Trzebiatów- niewielkie miasto położone w PN-zach części byłego województwa szczecińskiego, nieopodal morza Bałtyckiego. Tutaj dotarły wagony towarowe z przesiedleńcami powiatów przemyskiego, leskiego, sanockiego, dobromyślskiego, jarosławskiego i chełmszczyzny. Stąd dalej wąskotorową kolejką , wozami, albo pieszo zostali Oni rozwiezieni  po okolicznych wsiach. W samym Trzebiatowie osiedlono tylko kilka rodzin. Bywało i tak, że nie wszystkie rodziny dotarły w komplecie do wyznaczonych punktów z różnych przyczyn. Albo po drodze ktoś został „poproszony” o przesiadkę do pociągu kierującego się do obozu pracy w Jaworznie, albo umyślnie rozdzielano rodziny i wieziono w różnych kierunkach: północno-zachodniej, zachodnie i północno wschodniej Polski. To wystarczyło, aby ludzkie dusze wypełnić strachem. Akcja „Wisła” zapoczątkowała w ich życiach nowy etap – etap życia wśród obcych na obczyźnie. „Był to czas niewypowiedzianego strachu, tym bardziej, że porozdzielano nas po kilka rodzin, do tego nad samym morzem, gdzie zdawało się ,że tu już koniec świata, i któregoś dnia przyjdą nas potopić” – wspomina były diak miejscowej cerkwi Pan Michał Pliszka (pochodzący ze wsi Przysłup), Maria Ławrowska (z domu Seńko) dodaje: „Do tego był to czas naśmiewania się, dokuczania, prześladowan i…milczenia. Milcząc rozmyślano, milcząc marzono, milcząc tęskniono i modlono się. A kto umiał więcej, robił więcej – odprawiał mołebeń, modlitwy różańca. Gdzie trafiło więcej ludzi z jednej wioski, schodzono się na wspólną modlitwę. Prawie każdy był wypełniony tęsknotą za swoim, za swoją cerkwią , kapliczką, przydrożnym krzyżem czy figurą…”

       W 1956 roku przydzielono wiernym Prawosławnym kaplicę świętego Ducha, w której odprawiał msze ks. Doroszkiewicz, i w której odbyły się pierwsze śluby. Kaplica była pustym pomieszczeniem, całe wyposażenie wykonano bądź skompletowano dzięki pomocy wiernych.